binahayat بی نهایت

فرانک مجیدی: سال ۸۷ سال بدی بود… خسرو شکیبایی نازنین رفت، حالا آدم وقتی می‌خواهد “هامون” را تماشا کند، چشمش تار می‌شود. یک پرده اشک جلوی چشمت را می‌گیرد. باشد! مرغ زیرک گر بدام افتد تحمل بایدش! گذشت. سعی می‌کنم همیشه برنامه‌ی “دو قدم مانده به صبح” را تماشا کنم. ذوق می‌کنم وقتی محمد صالح علای نازنین به همه می گوید بینندگان جان! و این جان از ته دلش می‌آید. ولی یک شب چیزی گفت. احمد آقالو مرده؟! مدام با خودم می‌گفتم این، آن احمد آقالوی تئاتر نیست. از همین روحیه‌های احمقانه که آدم خودش می‌داند دروغ است ولی باز هم بهتر از باور کردن! ولی همان احمد آقالو بود. تئاتر بی احمد آقالو! حتی مرغ زیرک هم بغض می‌کند. ارحام صدر هم فوت کرد. من البته یادم نمی‌آید، یکبار از مادرم راجع به او شنیدم. منوچهر احترامی هم که رفت، حالا حسنی تک و تنها باید یک گوشه بغ کند. افشین قطبی رفت، دل شیر شکست! اینها فقط آدم‌های مشهور بودند. وقتی “دکتر نادر طهماسبی” فوت کرد دلم پر از زمستان شد. هیچوقت یاد نگرفتم مقصر آن حرفها در دانشکده را ببخشم، مثل همین که یاد نگرفتم باور کنم. مرغ زیرک بیچاره! دلش از غصه می‌ترکد!

بقیه در ادامه مطلب...

ادامه مطلب

خبرها | | »